Ouderzonden #5: Gula

Deel 5 in de reeks ouderzonden. Weer een goede om over na te denken:

Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)

Wat kan je je kinderen (of je kind?) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Het eerste antwoord op deze vraag is eten! Vooral de kleinste heeft altijd honger (behalve aan tafel), vanaf dat hij uit school komt tot hij gaat slapen, vraagt dat kind om eten. In het begin paste ik alle opvoedkundige tips toe die ik ooit ergens had gelezen of gehoord. Niet toe geven, enkel eten aan tafel, geen tussendoortjes, alleen maar gezonde dingen. Ik geef toe, ik heb volledig gefaald. Als we thuiskomen krijgen ze een stukje fruit en een koekje, perfect normaal lijkt me. De twee oudsten zijn daar altijd tevreden mee geweest, tot die kleine vierjarige hongerbeer op de wereld kwam.

Hij begint met een stukje fruit, een koekje en is even blij. Een half uur later staat hij daar met een zielige lip (want hij weet dat ik daar gek van word), meneertje heeft honger. Ik spreek de zin: “Nee Tuurtje, we gaan seffens eten” nog maar uit en het kind begint te huilen, brullen, roepen dat hij honger heeft! En wat doe ik? Een appel schillen, wortel uit de koelkast halen of snel een stuk brood tussen zijn kiezen duwen. Even tevreden, voor pakweg een halfuur.

Eens aan tafel… heeft het kind geen honger!!! Ja dat is mijn eigen schuld, ge had dat kind maar niet zoveel op voorhand moeten geven! Ik weet het, het is dan ook een ouderzonde!

Er zijn nog wel een paar kleinigheden die ik vaak moeiteloos toelaat:

  • Een beetje langer opblijven
  • Even op de iPad (behalve op maandag, dinsdag en donderdag, daar ben ik gelukkig heel duidelijk in)
  • Een snoepje
  • Het zinnetje: “ik ruim straks zeker op mama” (yeah right)
  • Nog even dit afmaken en dan stop ik echt (uhu)
  • Dit is echt de laatste keer (jaja mijn schatje)

Maar ach, ze moesten maar niet zo lief zijn zeker?!

28642863_10155982229875867_1754904223_o

(Die schoolfoto’s blijven toch echt toppertjes voor later!)

Benieuwd naar wat de anderen te vertellen hebben? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #3: Luxuria

Week 3 van de bloguitdaging die Romina en Annelore bedachten. Geen gemakkelijke uitdaging deze week. Ouderzonde 3 gaat namelijke over luxuria, beter bekend als onkuisheid, lust. En laat dat nu net een onderwerp zijn waar ik niet om sta te springen om over te bloggen.

Ik heb dus even moeten nadenken hoe ik het ging aanpakken. Gelukkig kregen we een iets duidelijker beeld door deze vraag: “Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?”

Daar kan ik wel wat mee. Na bijna twintig jaar samen te zijn, waarvan 12 jaar getrouwd en drie kinderen gekregen te hebben op 10 jaar tijd, is het heel belangrijk om elkaar graag te blijven zien, anders kom je er volgens mij niet samen uit. Hoe wij dat doen? Door er eigenlijk niet te veel over na te denken. Er beginnen mensen van onze leeftijd te scheiden, waardoor mijn man en ik al eens praten over het waarom. Waarom gaan sommige mensen uit elkaar en anderen niet? Onze conclusie is dat we een goed geoliede machine zijn, als papa en mama, maar zeker ook als man en vrouw. We weten wat we van elkaar verwachten, kunnen goed lachen, praten en gewoon bij elkaar zijn. Maar vooral, we denken er niet echt over na, het gaat vanzelf.

Natuurlijk lopen we niet heel de dag hand in hand te huppelen met een verliefde blik in onze ogen. Die tijd is al héél lang gepasseerd. We zagen en klagen al eens op en over elkaar, we hebben al eens een meningsverschil of lopen al eens rond als beeld zonder klank (voor de mensen die me kennen, ja dat beeld zonder klank ben ik). Toch zijn dat maar windjes die eens door ons huis vliegen en klaar.

Als ik nadenk over hoe dit komt, kan ik in de eerste plaats al zeggen dat ik een heel gemakkelijke man heb. Hij maakt zich niet snel boos, maakt zich niet snel druk en vindt vaak alles prima. Gemakkelijk toch? Nog een belangrijk punt is, dat we een aantal dingen heel graag samen doen. We gaan graag op restaurant (al dan niet met leuke, gezellige mensen), pikken graag een concertje mee en proberen één keer per jaar eens een weekendje met twee te doen. Ook laten we elkaar onze eigen gang af en toe eens gaan. Ieder zijn sport, drankje of weekendje weg met vrienden. Heerlijk dat dat allemaal gewoon kan!

Om mezelf graag te blijven zien, moet ik de ene dag al wat meer moeite doen dan de andere. Na drie kinderen gekregen te hebben, is er veel veranderd. Nog minder tijd, nog wat kilootjes meer, nog meer zorgen en stress. Niet evident om jezelf dan niet te verliezen en lekker te laten gaan. Toch heb ik na mijn derde zwangerschap en ontzwangerschap het roer omgegooid. Ik ben gezonder gaan eten, beginnen sporten en terug meer gaan werken. Allemaal dingen die ervoor zorgen dat ik me beter in mijn vel voel, gelukkiger ben en positiever in het leven sta. En laat dat nu net heel belangrijk zijn om ook je partner graag te kunnen zien. Uiteraard zijn er dagen dat dat allemaal minder goed lukt en ik in mijn jogging met een zak chips op de zetel hang, gelukkig maar, ook die momenten moeten er zijn!

Liefde is alles, zeg dat Bart Peeters het gezegd heeft!

Benieuwd naar de andere deelnemers? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #2: Avaritia

Zoals jullie in mijn vorige blogpost konden lezen, doe ik mee aan de bloguitdaging van Romina en Annelore. Deze week denk ik mee na over hoofdzonde 2: Avaritia, hebzucht of gierigheid. Wat zou je nooit delen met je kinderen?

Het eerste wat ik dacht was: “ik deel alles met mijn kinderen”. Tot ik iets langer begon na te denken en besefte dat ik toch hebzuchtiger ben dan ik dacht!

Het eerste wat er in me opkomt is de ochtend. Ik deel niet graag mijn ochtend met andere mensen, ook niet met mijn kinderen. De ideale ochtend is opstaan wanneer ik wil, rustig aan tafel gaan zitten met een tas koffie (of drie), een boekje of mijn smartphone, vooral niet hoeven praten. En dat voor een uurtje (of twee). Uiteraard is dat buiten die hebberige kinderen gerekend. Zij willen liefst zo snel mogelijk eten, drinken, lawaai maken en weten wat we die dag gaan doen. Hoewel de jongste zijn ochtendgevoel sterk lijkt op dat van mij! Ik ben dus verplicht om mijn ochtend te delen, al laten ze mij in de weekends en vakantie soms al eens met rust.

DSC_1810

Mijn smartphone deel ik ook niet. Mijn gsm, mijn foto’s, mijn apps, mijn berichten. Ik deel het niet! Nee, zelfs niet om een spelletje op te spelen tijdens een etentje. Ik zeg dat ze die van papa maar moeten vragen en steek de mijne ver weg in mijn handtas. Heel gierig dus van me!

Waar ik ook echt graag met rust gelaten wil worden is op toilet. Ik weet dat ik veel vraag als mama van drie. Het lijkt wel of ze een extra zintuig hebben. Elke keer, echt elke keer als ik met mijn billen de wc-bril aanraak, staat er een kind naast me of hoor ik “mamaaaaaaaaa” door het huis klinken. Uiteraard hebben ze me altijd dringend nodig en kan het niet even wachten. Of moeten ze ook naar het toilet en zit er al iemand op de andere wc. Mama moet er dus af, of toch zo snel mogelijk om die wereldproblemen op te lossen. Jullie kunnen al raden waar je me vaak kan vinden rond 21u als het vredig en stil is in huis! (Papa kan gerust een half uur verdwijnen, zonder dat iemand het merkt!)

DSC_1829

Al het andere deel ik graag met mijn kinderen. Mijn schoot, mijn zakdoek, mijn liefde, mijn eten, mijn spelletjestalent, af en toe zelfs mijn bed.

Ze mogen zelfs af en toe, een klein stukje Tony Chocolonely, héél af en toe!

Benieuwd naar de andere deelnemers, neem dan zeker hier een kijkje.

Ouderzonden #1: Superbia

Na het verbouwen heb ik zin om hier terug wat meer leven in te komen brengen. Daarom dat ik ineens een uitdaging aan ga op blog-gebied. Via Instagram kwam ik deze toffe uitdaging tegen, bedacht door Romina en Annelore. 7 weken lang denk ik graag mee na over hoe het bij mij zit met de ouderzonden die zij bedacht hebben.

Ouderzonde 1 om over na te denken gaat over superbia (ijdelheid, hoogmoed). Een stevige levensvraag om mee te starten.

Waarom ben ik een goede ouder? Even stoefen over jezelf, gemakkelijk vind ik dat niet. Ik kan een paar pagina’s vol schrijven over dingen die ik vind dat beter zouden kunnen (rustiger zijn, het af en toe wat meer los laten, wat meer met ze spelen,…) Maar dat.. is dus de opdracht niet.

Tijd om te stoefen dus…

Ik vind van mezelf dat ik de ballen best goed in de lucht kan houden hier thuis. Ik ben de planner van dienst, de regelaar, laat ons zeggen, een wandelende post-it / agenda. En dat gaat me goed af. Elke zondag overloop ik even voor mezelf hoe de komende week er gaat uitzien. Met welke shiften staat mijn man, wanneer hebben we opvang nodig, zijn er buiten de hobby’s nog andere afspraken. Ik vind het belangrijk om al deze zaken op voorhand te regelen zodat er tijdens de week wat meer rust in mijn hoofd kan zijn.

Liefst van al maak ik een weekmenu zodat ook dat duidelijk is voor iedereen. Ze mogen suggesties doen over wat ze willen eten, maar als ik de kinderen laat doen eten we pizza, frieten, hotdogs en macaroni. Af en toe mag dat op het menu, maar ik kies toch liever iets evenwichtiger voedsel. Het voordeel van een weekmenu is dat je ook ineens weet wat er op je winkellijstje moet staan.

Als ik eens een week wat minder georganiseerd ben of te lang de wekker heb laten snoozen (beste 9 minuten van de dag), voel ik dat. Ik ben meer gestresseerd, loop vaker te vloeken en vind geen rust. Voor mij dus echt een must dat plannen en organiseren.

Verder vind ik dat we (want mijn man speelt natuurlijk ook een grote rol in dat opvoeden) lieve, beleefde, toffe kinderen aan het grootbrengen zijn. Ze kunnen gepast op andere mensen reageren, komen na een verjaardagsfeestje thuis en delen de buit spontaan met broer of zus. We zijn een warm gezin dat elkaar graag ziet (soms ook even niet) en elkaar voldoende ruimte geeft om zichzelf te kunnen zijn (en anders vind je me even in het kleinste kamertje).

Soms laat ik al eens een bal vallen, ik ben ook maar eens mens. Maar ach, je kan hem gewoon weer oprapen!

Benieuwd naar de andere deelnemers, neem dan zeker hier een kijkje.