Ouderzonden #1: Superbia

Na het verbouwen heb ik zin om hier terug wat meer leven in te komen brengen. Daarom dat ik ineens een uitdaging aan ga op blog-gebied. Via Instagram kwam ik deze toffe uitdaging tegen, bedacht door Romina en Annelore. 7 weken lang denk ik graag mee na over hoe het bij mij zit met de ouderzonden die zij bedacht hebben.

Ouderzonde 1 om over na te denken gaat over superbia (ijdelheid, hoogmoed). Een stevige levensvraag om mee te starten.

Waarom ben ik een goede ouder? Even stoefen over jezelf, gemakkelijk vind ik dat niet. Ik kan een paar pagina’s vol schrijven over dingen die ik vind dat beter zouden kunnen (rustiger zijn, het af en toe wat meer los laten, wat meer met ze spelen,…) Maar dat.. is dus de opdracht niet.

Tijd om te stoefen dus…

Ik vind van mezelf dat ik de ballen best goed in de lucht kan houden hier thuis. Ik ben de planner van dienst, de regelaar, laat ons zeggen, een wandelende post-it / agenda. En dat gaat me goed af. Elke zondag overloop ik even voor mezelf hoe de komende week er gaat uitzien. Met welke shiften staat mijn man, wanneer hebben we opvang nodig, zijn er buiten de hobby’s nog andere afspraken. Ik vind het belangrijk om al deze zaken op voorhand te regelen zodat er tijdens de week wat meer rust in mijn hoofd kan zijn.

Liefst van al maak ik een weekmenu zodat ook dat duidelijk is voor iedereen. Ze mogen suggesties doen over wat ze willen eten, maar als ik de kinderen laat doen eten we pizza, frieten, hotdogs en macaroni. Af en toe mag dat op het menu, maar ik kies toch liever iets evenwichtiger voedsel. Het voordeel van een weekmenu is dat je ook ineens weet wat er op je winkellijstje moet staan.

Als ik eens een week wat minder georganiseerd ben of te lang de wekker heb laten snoozen (beste 9 minuten van de dag), voel ik dat. Ik ben meer gestresseerd, loop vaker te vloeken en vind geen rust. Voor mij dus echt een must dat plannen en organiseren.

Verder vind ik dat we (want mijn man speelt natuurlijk ook een grote rol in dat opvoeden) lieve, beleefde, toffe kinderen aan het grootbrengen zijn. Ze kunnen gepast op andere mensen reageren, komen na een verjaardagsfeestje thuis en delen de buit spontaan met broer of zus. We zijn een warm gezin dat elkaar graag ziet (soms ook even niet) en elkaar voldoende ruimte geeft om zichzelf te kunnen zijn (en anders vind je me even in het kleinste kamertje).

Soms laat ik al eens een bal vallen, ik ben ook maar eens mens. Maar ach, je kan hem gewoon weer oprapen!

Benieuwd naar de andere deelnemers, neem dan zeker hier een kijkje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s