Kinderkost #1

“Mama, wat eten we vanavond?”, één van de meest gestelde vragen hier thuis en in vele huizen. Liefst maken we een zo gezond mogelijke maaltijd met voor elk wat wils, die vooral zonder gezaag wordt opgegeten. Dat dat vaak gemakkelijker gezegd dan gedaan is, weten wij hier thuis al meer dan 10 jaar. Elke dag opnieuw doen we een schietgebedje, dat ze het met zorg en liefde gemaakte eten gaan lusten en zonder al te veel gezucht willen eten.

We testen vaak nieuwe dingen uit. Soms moeten ze eten wat de pot schaft, maar vaak passen we ons recept aan, naar een iets kindvriendelijkere versie. Dat er veel potten worden vuilgemaakt, nemen we er met plezier bij (een goede afwasmachine doet al veel).

Hieronder een eerste gerecht dat ik graag met jullie deel. Een gerecht waar iedereen tevreden was, geen geklaag, geen gezaag, er werd zelfs hier en daar een extra portie gevraagd.

Het oorspronkelijke recept kwam uit de Margriet maar we deden er dus ons eigen ding mee. Ik ben geen kok, ook geen kookboekenschrijver, hopelijk kunnen jullie er een beetje aan uit.

Ingrediënten voor 4 personen (of in ons geval, twee volwassenen en drie kleine eters):

  • Olijfolie/boter
  • 4 uien in halve ringen
  • 1 blik kikkererwten
  • 450 g couscous (eventueel rijst voor de kinderen)
  • 1 courgette, in grote stukken
  • 4 rode puntpaprika’s, zaadlijsten verwijderd, in grote stukken
  • Parmezaanse kaas
  • Kruiden die je lekker vindt
  • Witte vis (zoveel je zelf wil)
  • Paneermeel/Panko
  • 2 eieren
  • Bloem

Snij de vis in stukken en laat deze paneren door één van je kinderen. Eerst even door de bloem rollen, vervolgens door het geklutste eiermengsel en als laatste rol je de vis door het paneermeel (panko als je liever een grovere korst hebt, of een mengsel als je van allebei niet meer voldoende in huis hebt). Zet even aan de kant.

Kook de couscous volgens de aanwijzingen op de verpakking. We hadden niet veel couscous meer, dus de kinderen aten rijst.

Stoof de helft van de ui in olijfolie, voeg er de helft van de paprika en courgette door. Laat 5 minuten stoven en kruid af met peper en zout (en eventueel andere kruiden).

Voor de viesneuzen onder ons, doe je hetzelfde in een ander potje. Als de groenten gaar zijn, ga je er met de staafmixer door, voeg je eventueel nog wat water toe en kruid je af met peper en zout.

Bak de vis krokant in wat boter of olijfolie.

Verhit een scheut olijfolie in een wok en bak hierin op hoog vuur de kikkererwten knapperig (eerst laten uitlekken en droog deppen).

Meng de gestoofde groenten met de couscous, schep er royaal kaas door.

En dan komt het moment dat je alles op tafel zet en de kinderen zelf laat kiezen wat ze willen eten.

En stiekem kan je zelf de restjes opeten. Heel lekker trouwens om over je eigen bord wat saus van de kinderen te doen en er een visstick bij te leggen.

Ouderzonden #7: Acedia

De laatste in de reeks ouderzonden. Wat een overwinning, 7 weken op rij kunnen bloggen. Heel leuk om te doen en het bloggen weer volledig te pakken. Nu nog hopen dat we dit tempo kunnen volhouden zonder stok achter de deur.

De laatste ouderzonde om over na te denken is Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid)

Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer mañana mañana?

Als ik hier heel eerlijk op antwoord, ik ben niet echt lui of gemakzuchtig. Ik bevind me elke dag in de welbekende ratrace en doe weinig moeite om dit tegen te gaan. Ik heb het gevoel het allemaal prima aan te kunnen, maar besef ook dat de lijn heel dun is naar het plots niet meer aankunnen. Onze dagen en agenda’s zitten zo vol gepland, dat de minste tegenslag of wijziging best wel wat stress kan geven (bij mij toch).

Of ik daar niks aan wil veranderen hoor ik je denken. Ja, soms wel, heel graag! Maar tot nu toe vind ik het best prima zo!

Ik kan erg genieten van weekends waar weinig in gepland staat, lekker niks doen, alles kan en alles mag. Maar geef me zo twee of drie weekends achter elkaar en ik zal zelf iets organiseren.

Ook onze kinderen hebben veel hobby’s, een druk sociaal leven en elke dag hun huiswerk maken. Vroeger was ik die wijze vrouw die hoog van de toren riep dat mijn kinderen niet te veel hobby’s gingen doen, in een rustig gezin gingen vertoeven met veel lummeldagen. Het is een beetje anders gelopen dan gepland. Mijn kinderen hebben een eigen mening en hun eigen behoeften. De dochter doet veel en kan dat allemaal prima aan, de middelste doet minder en heeft de rust echt nodig. En de jongste? Die zal er wel om vragen als hij een hobby wil, later… als hij groot is! Die blijft nog even onder moeders vleugels.

De dagen dat we van mañana mañana doen, doen we dat meteen goed! Lang slapen, een halve (of hele) dag in pyjama, eten wanneer we zin hebben, spelletjes spelen, zetel hangen,…

Ook tijdens de vakanties kunnen wij prima van mañana mañana doen. In mijn ogen compenseert dit voldoende het drukke leven.

IMG_20170711_160007_848

Et voila, de laatste post in de reeks ouderzonden. Ik vond het fijn om hieraan mee te doen. Hopelijk vonden jullie het even fijn om mee te lezen.

Graag zou ik het bloggen willen blijven volhouden. Stuur me gerust suggesties of andere leuke uitdagingen door waarover ik kan schrijven.

Benieuwd naar wat de anderen te vertellen hebben? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #6: Ira

Deel 6 in de reeks ouderzonden. Eentje om over na te denken.

Ira (woede – toorn – wraak – gramschap)

Waarmee duwen de kinderen (of je kind?) op je spreekwoordelijke knoppen?

Op zich doen mijn kinderen weinig verkeerd. Toch heb ik het gevoel dat er regelmatig op mijn spreekwoordelijke knoppen wordt geduwd. Niet enkel door mijn kinderen…

Zoals ik hier schreef, vind ik van mezelf dat ik soms iets meer geduld mag hebben. Ik loop niet door het huis te razen van woede, voel geen wraak en sta niet op ontploffen. Op zich valt dat allemaal wel mee. Toch voel ik dat het drukke leven, vanalles moeten, in orde brengen, alles gedaan krijgen, wat vraagt van mijn geduld. Als de kinderen dan ruzie beginnen maken over een iPad of ander scherm, durf ik wel eens uit mijn sloffen schieten.

De kleinste weet mijn knoppen ook iets beter staan dan de twee oudsten. Hij heeft zijn vaste momentjes om even met die knoppen te spelen:

  • ’s morgens tijdens de ochtendrush; ik wil niet opstaan, ik wil geen kleren aan, ik wil niet eten, ik wil tv kijken,… (aha, daar staan mama’s knoppen)
  • ’s middags als we samen eten: ik wil een boterham met worst, een halve boterham later wil hij toch liever één met kaas om weer een hap later te beseffen dat hij helemaal geen zin heeft in brood (we spelen nog eens…)
  • ’s avonds: ik heb honger, honger… HONGER! Om dan aan tafel te zeggen dat hij geen honger heeft (ja liefje, die knoppen toch…)
  • Bedtijd: ik wil niet gaan slapen, ik wil mijn tanden zelf poetsen, of nee, jij moet mijn tanden poetsen. Ik wil geen verhaal, of, jawel, ik wil toch een verhaal. Nee, niet dat boek, een ander… (ach schat, doe maar…)
  • Eens in zijn bed: Dodo mama, tot morgen, slaapwel!

Jij ook lieverd, jij ook…

Tijd om de knoppen even te laten rusten! Morgen is er weer een nieuwe dag.

Benieuwd naar wat de anderen te vertellen hebben? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #5: Gula

Deel 5 in de reeks ouderzonden. Weer een goede om over na te denken:

Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht)

Wat kan je je kinderen (of je kind?) nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Het eerste antwoord op deze vraag is eten! Vooral de kleinste heeft altijd honger (behalve aan tafel), vanaf dat hij uit school komt tot hij gaat slapen, vraagt dat kind om eten. In het begin paste ik alle opvoedkundige tips toe die ik ooit ergens had gelezen of gehoord. Niet toe geven, enkel eten aan tafel, geen tussendoortjes, alleen maar gezonde dingen. Ik geef toe, ik heb volledig gefaald. Als we thuiskomen krijgen ze een stukje fruit en een koekje, perfect normaal lijkt me. De twee oudsten zijn daar altijd tevreden mee geweest, tot die kleine vierjarige hongerbeer op de wereld kwam.

Hij begint met een stukje fruit, een koekje en is even blij. Een half uur later staat hij daar met een zielige lip (want hij weet dat ik daar gek van word), meneertje heeft honger. Ik spreek de zin: “Nee Tuurtje, we gaan seffens eten” nog maar uit en het kind begint te huilen, brullen, roepen dat hij honger heeft! En wat doe ik? Een appel schillen, wortel uit de koelkast halen of snel een stuk brood tussen zijn kiezen duwen. Even tevreden, voor pakweg een halfuur.

Eens aan tafel… heeft het kind geen honger!!! Ja dat is mijn eigen schuld, ge had dat kind maar niet zoveel op voorhand moeten geven! Ik weet het, het is dan ook een ouderzonde!

Er zijn nog wel een paar kleinigheden die ik vaak moeiteloos toelaat:

  • Een beetje langer opblijven
  • Even op de iPad (behalve op maandag, dinsdag en donderdag, daar ben ik gelukkig heel duidelijk in)
  • Een snoepje
  • Het zinnetje: “ik ruim straks zeker op mama” (yeah right)
  • Nog even dit afmaken en dan stop ik echt (uhu)
  • Dit is echt de laatste keer (jaja mijn schatje)

Maar ach, ze moesten maar niet zo lief zijn zeker?!

28642863_10155982229875867_1754904223_o

(Die schoolfoto’s blijven toch echt toppertjes voor later!)

Benieuwd naar wat de anderen te vertellen hebben? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #4: Invidia

Nummer 4 van de ouderzonden, wat gaat dat snel. Mijn vorige blogpost is nog maar net geschreven en gelezen en ik begin al na te denken over de volgende post. Na lang niets meer gepost te hebben, heb ik de smaak best wel weer te pakken. Een stok achter de deur kan nooit kwaad. Ik merk dat het schrijven, me deugd doet. Uiteraard heb ik graag dat mijn blog gelezen wordt en er reactie op komt. Toch merk ik, dat ik in de eerste plaats voor mezelf schrijf. Het geeft me rust en doet me over dingen nadenken waar ik anders snel over ga.

Invidia dus, beter bekend als nijd, jaloezie, afgunst. Romina en Annelore geven ons gelukkig weer een duidelijke vraag om over na te denken.

Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Uiteraard gun ik iedereen een gelukkig en vredig bestaan, met perfecte kinderen in een mooi, opgeruimd huis. Ik weet ook dat dat weinigen gegeven is en elk huisje zijn kruisje heeft. Vroeger kon ik best jaloers zijn op mensen met een mooi huis, zonder rommel, altijd proper. Dat is gelukkig veranderd ondertussen. Ten eerste doordat ik al in vele huizen geweest ben waar het absoluut niet altijd proper en opgeruimd is (zoals bij mij dus), ten tweede omdat we zelf aan het verbouwen zijn en we stap voor stap naar ons droomhuis aan het gaan zijn. Uiteraard, ziet het huis van mijn dromen er helemaal anders uit, maar dat kunnen we simpelweg niet betalen. Geen nijd meer om propere huizen dus (of toch bijna nooit).

Waar ik wel jaloers op kan zijn, is op geduldige mama’s. Mama’s die altijd kalm en rustig zijn. Alles onder controle “lijken” te hebben. Ze rijden al glimlachend naar de hobby’s van hun kinderen. Bakken ondertussen heerlijke (gezonde) koekjes. Gooien al dansend een wasje in de wasmachine, terwijl het strijkijzer staat op te warmen. Boodschappen hebben ze al gedaan in het begin van de week, want plannen kunnen ze als de beste.

’s Avonds zijn ze nooit moe dus gaan ze nog even stofzuigen, poetsen, afwassen of met vriendinnen afspreken. Hun kinderen zijn altijd proper gewassen en lachen lief naar iedereen, ook naar broer of zus. Als ze met alles klaar zijn, ploffen ze vrolijk in de zetel om geduldig aan hun man te vragen hoe zijn dag was.

Daar ben ik dus jaloers op.

Want hoewel ik vele zaken van het lijstje hierboven doe (lees: naar hobby’s rijden, koekjes bakken, wassen en plassen), ik doe het niet altijd met de glimlach. Ik ben niet altijd de leukste thuis en verlies al eens mijn geduld. Hoeveel keer ik ook Anna en Elsa sta te zingen (gillen), het is niet altijd even gemakkelijk!

Elke ochtend sta ik op met de gedachte dat ik heel de dag voor alles en iedereen geduld ga hebben. (Bijna) elke avond moet ik toegeven dat het niet helemaal gelukt is. Ik ben blij dat ik er mij van bewust ben en er altijd aan zal blijven werken.

Ondertussen blijf ik “let it go” zingen (gillen)! En vooral niet te veel te brommen maar te fietsen!

Benieuwd naar wat de anderen te vertellen hebben? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #3: Luxuria

Week 3 van de bloguitdaging die Romina en Annelore bedachten. Geen gemakkelijke uitdaging deze week. Ouderzonde 3 gaat namelijke over luxuria, beter bekend als onkuisheid, lust. En laat dat nu net een onderwerp zijn waar ik niet om sta te springen om over te bloggen.

Ik heb dus even moeten nadenken hoe ik het ging aanpakken. Gelukkig kregen we een iets duidelijker beeld door deze vraag: “Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?”

Daar kan ik wel wat mee. Na bijna twintig jaar samen te zijn, waarvan 12 jaar getrouwd en drie kinderen gekregen te hebben op 10 jaar tijd, is het heel belangrijk om elkaar graag te blijven zien, anders kom je er volgens mij niet samen uit. Hoe wij dat doen? Door er eigenlijk niet te veel over na te denken. Er beginnen mensen van onze leeftijd te scheiden, waardoor mijn man en ik al eens praten over het waarom. Waarom gaan sommige mensen uit elkaar en anderen niet? Onze conclusie is dat we een goed geoliede machine zijn, als papa en mama, maar zeker ook als man en vrouw. We weten wat we van elkaar verwachten, kunnen goed lachen, praten en gewoon bij elkaar zijn. Maar vooral, we denken er niet echt over na, het gaat vanzelf.

Natuurlijk lopen we niet heel de dag hand in hand te huppelen met een verliefde blik in onze ogen. Die tijd is al héél lang gepasseerd. We zagen en klagen al eens op en over elkaar, we hebben al eens een meningsverschil of lopen al eens rond als beeld zonder klank (voor de mensen die me kennen, ja dat beeld zonder klank ben ik). Toch zijn dat maar windjes die eens door ons huis vliegen en klaar.

Als ik nadenk over hoe dit komt, kan ik in de eerste plaats al zeggen dat ik een heel gemakkelijke man heb. Hij maakt zich niet snel boos, maakt zich niet snel druk en vindt vaak alles prima. Gemakkelijk toch? Nog een belangrijk punt is, dat we een aantal dingen heel graag samen doen. We gaan graag op restaurant (al dan niet met leuke, gezellige mensen), pikken graag een concertje mee en proberen één keer per jaar eens een weekendje met twee te doen. Ook laten we elkaar onze eigen gang af en toe eens gaan. Ieder zijn sport, drankje of weekendje weg met vrienden. Heerlijk dat dat allemaal gewoon kan!

Om mezelf graag te blijven zien, moet ik de ene dag al wat meer moeite doen dan de andere. Na drie kinderen gekregen te hebben, is er veel veranderd. Nog minder tijd, nog wat kilootjes meer, nog meer zorgen en stress. Niet evident om jezelf dan niet te verliezen en lekker te laten gaan. Toch heb ik na mijn derde zwangerschap en ontzwangerschap het roer omgegooid. Ik ben gezonder gaan eten, beginnen sporten en terug meer gaan werken. Allemaal dingen die ervoor zorgen dat ik me beter in mijn vel voel, gelukkiger ben en positiever in het leven sta. En laat dat nu net heel belangrijk zijn om ook je partner graag te kunnen zien. Uiteraard zijn er dagen dat dat allemaal minder goed lukt en ik in mijn jogging met een zak chips op de zetel hang, gelukkig maar, ook die momenten moeten er zijn!

Liefde is alles, zeg dat Bart Peeters het gezegd heeft!

Benieuwd naar de andere deelnemers? Neem dan zeker hier een kijkje!

Ouderzonden #2: Avaritia

Zoals jullie in mijn vorige blogpost konden lezen, doe ik mee aan de bloguitdaging van Romina en Annelore. Deze week denk ik mee na over hoofdzonde 2: Avaritia, hebzucht of gierigheid. Wat zou je nooit delen met je kinderen?

Het eerste wat ik dacht was: “ik deel alles met mijn kinderen”. Tot ik iets langer begon na te denken en besefte dat ik toch hebzuchtiger ben dan ik dacht!

Het eerste wat er in me opkomt is de ochtend. Ik deel niet graag mijn ochtend met andere mensen, ook niet met mijn kinderen. De ideale ochtend is opstaan wanneer ik wil, rustig aan tafel gaan zitten met een tas koffie (of drie), een boekje of mijn smartphone, vooral niet hoeven praten. En dat voor een uurtje (of twee). Uiteraard is dat buiten die hebberige kinderen gerekend. Zij willen liefst zo snel mogelijk eten, drinken, lawaai maken en weten wat we die dag gaan doen. Hoewel de jongste zijn ochtendgevoel sterk lijkt op dat van mij! Ik ben dus verplicht om mijn ochtend te delen, al laten ze mij in de weekends en vakantie soms al eens met rust.

DSC_1810

Mijn smartphone deel ik ook niet. Mijn gsm, mijn foto’s, mijn apps, mijn berichten. Ik deel het niet! Nee, zelfs niet om een spelletje op te spelen tijdens een etentje. Ik zeg dat ze die van papa maar moeten vragen en steek de mijne ver weg in mijn handtas. Heel gierig dus van me!

Waar ik ook echt graag met rust gelaten wil worden is op toilet. Ik weet dat ik veel vraag als mama van drie. Het lijkt wel of ze een extra zintuig hebben. Elke keer, echt elke keer als ik met mijn billen de wc-bril aanraak, staat er een kind naast me of hoor ik “mamaaaaaaaaa” door het huis klinken. Uiteraard hebben ze me altijd dringend nodig en kan het niet even wachten. Of moeten ze ook naar het toilet en zit er al iemand op de andere wc. Mama moet er dus af, of toch zo snel mogelijk om die wereldproblemen op te lossen. Jullie kunnen al raden waar je me vaak kan vinden rond 21u als het vredig en stil is in huis! (Papa kan gerust een half uur verdwijnen, zonder dat iemand het merkt!)

DSC_1829

Al het andere deel ik graag met mijn kinderen. Mijn schoot, mijn zakdoek, mijn liefde, mijn eten, mijn spelletjestalent, af en toe zelfs mijn bed.

Ze mogen zelfs af en toe, een klein stukje Tony Chocolonely, héél af en toe!

Benieuwd naar de andere deelnemers, neem dan zeker hier een kijkje.